ოშო – რატომაა სიყვარული მნიშვნელოვანი სულიერი განვითარებისთვის

0
553

სიყვარული და გაცნობიერებულობა პოლარობის უმაღლესი ფორმაა. ეს ისეთივე პოლარობაა, როგორც მამაკაცი და ქალი, სიცოცხლე და სიკვდილი, ნათელი და ბნელი, ზაფხული და ზამთარი, გარეგნული და შინაგანი, ინი და იანი, სხეული და სული, ქმნილება და შემოქმედი. სიყვარული და გაცნობიერებულობა პოლარობის უმაღლესი ფორმაა .  ეს უკანასკნელი პოლარობაა, საიდანაც ხდება ტრანსცენდენცია.

სიყვარულში ორი მონაწილეობს. ეს ურთიერთობაა; ეს ენერგიის გარეთკენ მოძრაობაა. სიყვარულში არის ობიექტი – შეყვარებული. ობიექტი უფრო მნიშვნელოვანი ხდება, ვიდრე თავად თქვენ. თქვენი სიხარული  ობიექტშია. თუ თქვენი შეყვარებული ბედნიერია, თქვენც ბედნიერი ხართ; თქვენ ობიექტის ნაწილი ხდებით. არსებობს გარკვეული დამოკიდებულება და  თქვენ გჭირდებათ შეყვარებული. მის გარეშე მარტოსულად გრძნობთ თავს.

გაცნობიერებულობა ნიშნავს უბრალოდ საკუთარ თავთან ყოფნას სრულ მარტოობაში, უბრალოდ ფხიზლად ყოფნას. ეს არაა ურთიერთობა. თქვენ არ გჭირდებათ სხვა ადამიანი. თქვენ არ მოძრაობთ გარეთკენ, თქვენ შიგნითკენ მოძრაობთ.

სიყვარული სინათლის მოძრაობა თქვენი არსიდან გარეთ,  გაცნობიერებულობა კი საპირისპირო მოძღაობა: ესაა სინათლის მოძრაობა უკან, წყაროსკენ, მისი წყაროსთან დაბრუნება. ესაა ის, რასაც იესო მონანიებას უწოდებდა, – ის მონანიებაში წყაროსთან დაბრუნებას გულისხმობდა. პატანჯალი ამას ,,პრატიაჰარას’’ უწოდებს, სახლში დაბრუნებას; მაჰავირა ,,პრატიკრამანს ’’უწოდებს, საკუთარ თავთან დაბრუნებას. – როცა წრე იკეტება. „ოქროსფერი ყვავილის საიდუმლო“ ბოლომდე ამ ენერგიის შიგნით დაბრუნებაზეა დაფუძნებული. მაგრამ თქვენ შეგიძლიათ იმოძრაოთ შიგნითკენ მხოლოდ მაშინ, თუ გარეთკენ მოძრაობდით. იმისთვის, რომ საკუთარ თავს დაუბრუნდეთ, სიყვარულისკენ და ურთიერთობისკენ უნდა იმოძრაოთ. ეს პარადოქსული ჩანს.

ბავშვი უნდა დაიკარგოს სამყაროში იმისთვის, რომ კვლავ ბავშვი გახდეს. მისმა უმანკოებამ ცბიერების და ანგარიშიანობის გამოცდა უნდა გაიაროს, მხოლოდ მაშინ შეძლებს, რომ უმანკო გახდეს. ბავშვი უმანკოა, მაგრამ მისი უმანკოება უმეცრების უმანკოებაა. და თუმცა ამაზე არაა ლაპარაკი არც ერთ დაოსურ წერილში, მე მეჩვენება, რომ ეს ყველაზე უბრალო ექსპერიმენტია, რომლის ჩატარებაც ყველას ადვილად შეუძლია. უბრალოდ დადექით სარკის წინ სააბაზანოში და თავდაპირველად ანარეკლს შეხედეთ: თქვენ უყურებთ და ობიექტს ანარეკლი წარმოადგენს. შემდეგ შეცვალეთ სიტუაცია, გააკეთეთ ყველაფერი პირიქით. გააცნობიერეთ თქვენი ანრეკლი და იგრძენით, რომ ანარეკლი გიყურებთ თქვენ, და წამიერად მოხდება ცვლილება – უზარმაზარი ენერგია დაიწყებს თქვენს შიგნით მოძრაობას. შესაძლოა თავიდან ამან შეგაშინოთ, რადგანაც ეს აქამდე არასოდეს გაგიკეთებიათ და არ განგიცდიათ. შესაძლოა ეს სიგიჟედ მოგეჩვენოთ, თქვენ შეძრული იქნებით, შესაძლოა კანკალიც კი დაიწყოთ და ორიენტაცია დაკარგოთ, რადგანაც აქამდე თქვენი ორიენტაცია მთლიანად გარეთ იყო მიმართული. შიგნითკენ მოძღაობა თანდათანობით უნდა ისწავლოთ. მაგრამ წრე იკვრება და თუ განაგრძობთ ამის კეთებას რამდენიმე დღის განმავლობაში, დაინახავთ, რამდენად უფრო ცოცხლად იგრძნობთ თავს. თქვენ მხოლოდ სარკის წინ იდექით რამდენიმე წუთით და ნება მიეცით თქვენს ენერგიას უკან დაბრუნებულიყო ისე, რომ რომ წრე შეიკრა. ყოველთვის, როცა წრე იკვრება, ღრმა სიჩუმე ისადგურებს. გაწყვეტილი წრე შფოთვას ქმნის; შეკრული წრე კი სიმშვიდეს . თქვენ  ცენტრირებული ხდებით  ხოლო ცენტრირებული ყოფნა  ძლიერად ყოფნას ნიშნავს. ეს ძალა  თქვენშია. და ეს მხოლოდ ერთ-ერთი შესაძლო ექსპერიმენტია, შემდეგ შეგიძლიათ სხვადასხვაგვარად ჩაატაროთ იგი.

წმინდანიც  უმანკოა, მაგრამ მისი უმანკოება არის გამოცდილებისა და  სიმწიფის უმანკოებაა. ის კვლავ გახდა უმანკო, და ამაში უზარმაზარი აზრია – ის უკვე ვეღარასოდეს დაკარგავს თავის უმანკოებას. ბავშვი გარდაუვალად დაკარგავს მას: ყოველ ადამს უწევს ედემის ბაღის, უმანკოების სამყაროს დატოვება. ყოველ ადამს უწევს იაროს მიწაზე, მთელი მისი ჭუჭყით, რადგანაც მხოლოდ იქ შეგიძლიათ გახდეთ მწიფე, ზრდასრული. მხოლოდ იქ შეგიძლიათ თქვენი გაკვეთილის მიღება, მხოლოდ იქ შეძლებთ კონტრასტით უმანკოების სილამაზის გაცნობიერებას, გაიგებთ მის მშვენიერებას. იმ დღეს, როცა უმანკოების სილამაზეს გააცნობიერებთ, როცა მას შეიცნობთ, თქვენ სახლში დაბრუნდებით.

ადამი ვერ გახდება ქრისტე, სანამ სამოთხეს არ დატოვებს. ის ბავშვად დარჩება. ადამი გარეთკენ მოძრაობაა, ქრისტე – შიგნითკენ . ადამი სიყვარულია, ქრისტე -გაცნობიერებულობაა. წრე იკვრება. განსხვავება ადამსა და ქრისტეს შორის – მხოლოდ მოძრაობის მიმართულებაშია. ადამი გარეთკენ მოძრაობს, და იგივე ადამიანი, ცვლის რა მიმართულებას შიგნითკენ, ქრისტე ხდება. ადამი პოტენციური ქრისტეა, ქრისტე – ეს რეალიზებული ადამია.

სიყვარული მართლაც ძალიან მნიშვნელოვანია. იმისთვის, რომ საკუთარი თავი იპოვნოთ, ჯერ უნდა დაკარგოთ იგი. სიყვარული ერთადერთი შესაძლებლობაა, რომ ბოლომდე დაკარგოთ საკუთარი თავი. მხოლოდ მაშინ, როცა ბოლომდე დაკარგავთ თავს, შეძლებთ იმის გახსენებას, რაც ჩაიდინეთ.

ეს იმას ჰგავს, რომ თევზი ყოველთვის ოკეანეში ცხოვრობს: ის ვერასოდეს აცნობიერებს ოკეანეს და მის მადლს, სანამ მეთევზე არ დაიჭერს ბადით და ნაპირზე არ გადმოაგდებს. მხოლოდ იქ, ნაპირზე, მცხუნვარე მზის ქვეშ, ის პირველად იხსენებს ოკეანეს, თუმცა მრავალი წელი იცხოვრა იქ. ახლა კი სიცხე და წყურვილი აიძულებს ოკეანის გახსენებას. მას ოკეანეში დაბრუნების უზარმაზარი სწრაფვა უჩნდება. და ის ყველა ღონეს იხმარს, რომ კვლავ ოკეანეში გადახტეს.

ასეთ მდგომარეობაში იმყოფება მაძიებელი.  მას სწყურია, რომ საწყის წყაროს დაუბრუნდეს.  წარმოიდგინეთ თევზის  ზეიმი, თუკი ისევ ოკენაეში დაბრუნებას შეძლებს. არადა თევზი ყოველთვის ოკეანეში ცხოვრობდა, მაგრამ ვერასოდეს გრძნობდა ზეიმს. ახლა ის შეძლებს, რომ იზეიმოს, ახლა ის ისეთ სიხარულს იგრძნობს, ისეთ ნეტარებას…

სიყვარული  აბსოლუტური აუცილებლობაა სულიერი ზრდისთვის. უფრო მეტიც, სიყვარული სარკეს წარმოადგენს თქვენთვის. თქვენ ვერ გაიცნობთ საკუთარ თავს, სანამ იმის თვალებში არ ნახავთ მას, ვისაც უყვარხართ. სწორედ ისევე, როგორც სარკეში უნდა ჩაიხედოთ იმისთვის, რომ საკუთარი ფიზიკური სახე დაინახოთ, თქვენ უნდა ჩაიხედოთ სიყვარულის სარკეში, რომ საკუთარი სულიერი სახე ნახოთ. სიყვარული სულიერი სარკეა: ის გეხმარებათ, ინტეგრირებას გიკეთებთ, შინაგანი მოგზაურობისთვის გამზადებთ,  საკუთარ ჭეშმარიტ სახეს გახსენებთ.

ღრმა სიყვარულის წამები თქვენი ჭეშმარიტი სახის გაელვებას ავლენენ, თუმცა ეს გაელვება ისე მოდის,   როგორც ანარეკლი. ზუსტად ისევე, როგორც მთვარიან ღამეს ტბაში, მის მდუმარე ზედაპირზე ხედავთ მთვარის ანარეკლს, თქვენ შეგიძლიათ დაინახოთ საკუთარი ანარეკლი სიყვარულის ტბაში. მთვარის ანარეკლი ტბაში ჭეშმარიტი მთვარის ძიების დასაწყისია. თუ არასოდეს გინახავთ მთვარის ანარეკლი ტბაში, სავარაუდოდ თქვენ არასოდეს დაიწყებთ ჭეშმარიტი მთვარის ძიებას. მთვარის ძიებაში თქვენ კვლავ და კვლავ უახლოვდებით ტბას, რადგანაც თავდაპირველად იფიქრებთ, რომ სწორედ იქ იპოვნით ჭეშმარიტ მთვარეს, ღრმად, წყლის ქვეშ, ტბის ფსკერზე. თქვენ კვლავ და კვლავ ჩაყვინთავთ მის წყალში  და ყოველ ჯერზე ცარიელი ხელებით ამოცურავთ, რადგან იქ მთვაერს ვერ იპოვნით.

ერთხელაც თქვენ მიხვდებით, რომ შესაძლოა, მთვარე მხოლოდ ანარეკლია. ეს დიდი გაბრწყინება იქნება. მაშინ ზემოთ აიხედავთ – თუ ეს მხოლოდ ანარეკლია, მაშინ სადაა თავად მთვარე? თუ ეს მხოლოდ ანარეკლია, თქვენ საპირისპირო მხარეს დაიწყებთ ყურებას. ანარეკლი არსებობა ტბის სიღრმეში, იმას  ნიშნავს რომ ნამდვილი სადღაც მის ზემოთ უნდა იყოს. თქვენ პირველად აიხედავთ ზემოთ  და მოგზაურობა დაიწყება.

სიყვარული მედიტაციის გაელვებას გაძლევთ, მთვარის ანარეკლს ტბაში, მაგრამ ეს მხოლოდ ანარეკლია, და არა თავად მთვარე. სწორედ ამიტომ სიყვარულს არ შეუძლია დაგაკმაყოფილოთ. სინამდვილეში, სიყვარული უფრო და უფრო მწყურვალს და დაუკმაყოფილებელს გხდით. სიყვარული უფრო და უფრო მეტად გეხმარებათ იმის გაცნობიერებაში, თუ რა არის შესაძლებელი, მაგრამ არასოდეს გაძლევთ ამას. ის გარდუვალად გაგიცრუებთ იმედებს, მაგრამ მხოლოდ ამ ღრმა იმედგაცრუებაში იმალება უკან, საკუთარი არსისკენ დაბრუნების შესაძლებლობა. მხოლოდ შეყვარებულებმა იციან მედიტაციის სიხარული. ის, ვისაც არასოდეს ჰყვარებია და იმედგაცრუება არ ჰქონია, ის, ვინც არასოდეს გადამხტარა ღრმად სიყვარულის ტბაში მთვარის საძებნელად და არ დაბრუნებულა ხელცარიელი, არასოდეს ასწევს თავს და ვერ დაინახავს მთვარეს ცაში, ის ვერასოდეს გააცნობიერებს მას.

ადამიანი, რომელსაც უყვარს, ადრე თუ გვიან რელიგიური გახდება. ადამიანი, რომელსაც არ უყვარს,  მაგალითად, პოლიტიკოსი, რომელსაც სიყვარული არ შეუძლია, ( მას  მხოლოდ ძალაუფლება უყვარს, )  ვერასოდეს გახდება რელიგიური. ან ადამიანი, რომელიც ფულითაა შეპყრობილი, რომელსაც მხოლოდ ფული უყვარს, რომელმაც მხოლოდ ერთი , ფულისადმი სიყვარული შეუძლია , ვერასოდეს გახდება რელიგიური. ეს მისთვის რთული იქნება მრავალი მიზეზის გამო. ფულს შეგიძლიათ ძალიან ადვილად ფლობდეთ, მაგრამ საყვარელი ადამიანის ფლობა ძალიან ძნელია – სინამდვილეში შეუძებელია. თქვენ ეცდებით, რომ დაეუფლოთ მას, მაგრამ როგორ შეიძლება ცოცხალი ადამიანის ფლობა? ცოცხალი ადამიანი შეგეწინააღმდეგებათ, როგორც შეუძლია, ის ბოლომდე იბრძოლებს. არავის სურს თავისუფლების დაკარგვა.

სიყვარული არაა ისეთი ძვირფასი, როგორც თავისუფლება. სიყვარულს უზარმაზარი ფასი აქვს, მაგრამ არა უმეტესი, ვიდრე თავისუფლებას. ამიტომ ადამიანს სურს უყვარდეს, მაგრამ არ სურს, რომ სიყვარულის ტყვე გახდეს. სწორედ ამიტომ გრძნობთ ადრე თუ გვიან იმედგაცრუებას: თქვენ ცდილობთ დაეუფლოთ საყვარელ ადამიანს, მაგრამ რაც უფრო მეტად ცდილობთ ამას, მით უფრო შეუძლებელი ხდება სიყვარული, და მით უფრო მეტად გშორდებათ თქვენი შეყვარებული. რაც უფრო ნაკლებად ფლობთ, მით უფრო ახლოს გრძნობთ თავს შეყვარებულთან. თუ თქვენ საერთოდ არ ცდილობთ ფლობას, თუ შეყვარებულები თავისუფლებას აძლევენ ერთმანეთს, მათი სიყვარული უზარმაზარია.

პირველ რიგში, ფლობის მცდელობა გარდაუვალად შემობრუნდება მარცხით: და ეს მარცხი საკუთარი თავისკენ მოგისვრით. მეორეც, თუ ისწავლეთ, რომ არ ფლობდეთ ადამიანს, თუ გააცნობიერეთ, რომ თავისუფლებას გაცილებით უფრო მეტი ღირებულება გააჩნია, ვიდრე სიყვარულს, მაშინ ადრე თუ გვიან თავისუფლება საკუთარ თავთან დაგაბრუნებთ და  თავისუფლება თქვენი გაცნობიერებულობა, თქვენი მედიტაცია გახდება.

თავისუფლება  მედიტაციის ერთ-ერთი ასპექტია. ან დაიწყეთ თავისუფლებით და მიხვალთ გაცნობიერებულობამდე, ან დაიწყეთ გაცნობიერებით და მიხვალთ თავისუფლებამდე. თავისუფლება და გაცნობიერებულობა განუყოფელი არიან. სიყვარული ნატიფი მონობაა; ეს გარდაუვალია, მაგრამ ეს ძალიან მნიშვნელოვანი, მომწიფებისთვის აუცილებელი გამოცდილებაა.

მარჯერი უილიამსის საოცარ წიგნში „ვილვეტის კურდღელი“ ჭეშმარიტების  შესანიშნავი განსაზღვრებაა  სიყვარულის მეშვეობით.

– რას ნიშნავს „ნამდვილი“? – იკიხა ერთხელ კურდღელმა. – ნიშნავს თუ არა ეს იმას, რომ მოძრაობას იწყებ მაშინ , როცა გასაღებით გქოქავენ?

– ნამდვილი – ეს ის არაა, როგორ ხარ მოწყობილი,  – უპასუხა ცხენმა. – ეს ისაა, რაც გემართება. როცა ბავშვს დიდხანს უყვარხარ, უბრალოდ კი არ გეთამაშება, არამედ ნამდვილად უყვახარ, მაშინ ხდები ნამდვილი.

– ეს მტკივნეულია? – ჰკითხა კურდღელმა.

– ხანდახან კი, – უპასუხა ცხენმა, რადგან ის ყოველთვის სიმართლეს ამბობდა. – მაგრამ თუ შენ ნამდვილი ხარ, არ გეშინია რომ გატკენენ.

– და ნამდვილები  მაშინვე ხდებიან, ისევე როგორც დაქოქვის დროს, თუ თანდათანობით? – ჰკითხა კურდღელმა.

– არა, ეს მაშინვე არ ხდება, – უპასუხა ცხენმა. – შენ ასეთად იქცევი. ამას დიდი დრო სჭირდება. ამიტომ ეს იშვიათად ემართებათ მათ, ვინც ადვილად იმტვრევა, ვისაც მახვილი კიდეები აქვს, ვისაც ძალიან ფრთხილად უნდა მოეპყრა. ჩვეულებრივ, იმ დროისთვის, როცა ნამდვილი ხდები, თითქმის მთელი თმა გცვივდება, თვალები და სხეულის ცალკეული ნაწილები გძვრება, და საერთოდ, ძალიან ნახმარი ხდები. მაგრამ ამ ყველაფერს არ აქვს მნიშვნელობა, რადგანაც თუ შენ ნამდვილი გახდი, შენ უკვე აღარ შეგიძლია იყო მახინჯი ვინმესთვის, გარდა იმ ადამიანებისა, რომლებსაც არაფერი ესმით… თუ შენ ნამდვილი გახდი, შენ ვერ შეძლებ, რომ ისევ არანამდვილი გახდე. სინამდვილე მარადიულია.

სიყვარული ნამდვილს გხდით, წინააღმდეგ შემთხვევაში მხოლოდ ფანტაზიად,  ოცნებად რჩებით,  რეალური ღერძის გარეშე შიგნით. სიყვარული გაძლევთ ამ ღერძს, სიყვარული გაძლევთ მთლიანობას, სიყვარული გხდით ცენტრირებულს. მაგრამ ეს მხოლოდ გზის ნახევარია; მეორე ნახევარი მედიტაციაში, გაცნობიერებულობაში უნდა დაასრულოთ. სიყვარული მეორე ნახევრისთვის გამზადებთ. სიყვარული გზის პირველი ნახევარია, გაცნობიერებულობა კი -მეორე, დამასრულებელი. მათი წყალობით მიაღწევთ ღმერთს. სიყვარულსა და გაცნობიერებულობას შორის, ამ ორ ნაპირს შორის მიედინება ყოფიერების მდინარე.

ნუ გაექცევით სიყვარულს. გაიარეთ იგი  მთელი ტკივილით. დიახ, ის ტკივილს მოგაყენებთ, მაგრამ თუ გიყვართ, ამას არ აქვს მნიშვნელობა. სინამდვილეში ეს ჭრილობები გხდიან ძლიერს. ხანდახან სიყვარული საშინელ ტკივილს გაყენებთ, მაგრამ ყველა ეს ჭრილობა აუცილებელია, რათა მოახდინოს თქვენი პროვოცირება, რათა გამოგიწვიოთ, რათა ძილისგან გამოგაღვიძოთ. ყველა ეს სახიფათო სიტუაცია აუცილებელია იმისთვის,  რომ უფრო გაცნობიერებული გახდეთ. სიყვარული ნიადაგს ამზადებს, რომელშიც მედიტაციის თესლი იზრდება, და მას შეუძლია მხოლოდ სიყვარულის ნიადაგზე გაიზარდოს.

ამიტომ ის, ვინც შიშით გაურბის სამყაროს, ვერასოდეს მიაღწევს მედიტაციას. ასეთ ადამიანებს შეუძლიათ მთელი ცხოვრება ჰიმალაების გამოქვაბულებში გაატარონ, მაგრამ ვერ მიაღწიონ მედიტაციას. ეს შეუძლებელია, მათ ის არ დაუმსახურებიათ. თავიდან ის უნდა დაიმსახუროთ სამყაროში, თავიდან ნიადაგი უნდა შეამზადოთ. მხოლოდ სიყვარულს შეუძლია ნიადაგის მომზადება.

სწორედ ამიტომ მოვითხოვ ასე დაჟინებით, რომ ჩემი სანიასები არ გახდნენ სამყაროსგან განდეგილები. იყავით მასში, მიიღეთ მისი გამოწვევა, მიიღეთ მისი საფრთხეები,  ჭრილობები,  ტკივილი. გაიარეთ ისინი, არ გაექცეთ მათ. ნუ ეცდებით შემოვლითი გზის პოვნას, რადგანაც იგი არ არსებობს. ეს ბრძოლაა,  გამუდმებული ძალისხმევაა,  მთაზე აღმასვლაა და   მხოლოდ ასე შეიძლება მწვერვალის მიღწევა.

და თქვენი სიხარული   გაცილებით მეტი იქნება , ვიდრე მაშინ ვერტმფრენიდან რომ ჩამოესვით მწვერვალზე, რადგან თქვენ იქ მოუმწიფებელი აღმოჩნდებოდით. თქვენ ვერ დატკბებოდით მისით. იგრძენით განსხვავება… ძალისხმევას არ იშურებ

თ, რომ ევერესტის მწვერვალს მიაღწიოთ,  და ეს ძალიან სახიფათოა; სრულიად შესაძლებელია, რომ გზაზე მოკვდეთ, რომ ვერასოდეს მიაღწიოთ მწვერვალს; ეს სახიფათოა, სარისკოა, სიკვდილი ყოველ ნაბიჯზე გელოდებათ, იმდენი შესაძლებლობაა, რომ ფეხი დაგიცდეთ და გადმოვარდეთ და  დამარცხდეთ – ასიდან მხოლოდ ერთი შანსი გაქვთ, რომ მწვერვალს მიაღწევთ. მაგრამ რაც უფრო მეტად უახლოვდებით მას, მით უფრო მეტი სიხარული იბადება თქვენში, მით უფრო მაღლა დაფრინავს თქვენი სული. თქვენ ეს დაიმსახურეთ, თქვენ არ მოგიპოვებიათ ეს მუქთად, და რაც უფრო მეტი გადაიხადეთ ამისთვის, მით უფრო მეტად შეძლებთ ტკბობას. ახლა კი წარმოიდგინეთ, რომ მწვერვალზე ვერტმფრენიდან ჩამოგსვეს. უბრალოდ იდგებით მწვერვალზე და ძალიან სულელურად იგრძნობთ თავს, – რას აკეთებთ აქ? ხუთი წუთიც გეყოფათ. ხუთ წუთში იტყვით: „და რა არის აქ ისეთი? არაფერი განსაკუთრებული!“

მოგზაურობა მიზანს ჰბადებს. მიზანი არ გელოდებათ სადღაც გზის ბოლოს, გზა ყოველ ნაბიჯზე ქმნის მას. მიზანი თავად მოგზაურობაშია. მოგზაურობა და მიზანი განუყოფელი არიან, ეს არაა ორი განსხვავებული რამ. მიზანი მთელ გზაზეა განაწილებული, ყველა საშუალება მოიცავს თავის თავში მიზანს.

ამიტომ არასოდეს გაუშვათ ხელიდან ცხოვრების, ცოცხლად ყოფნის, პასუხისმგებლობის, ჩართულობის შესაძლებლობა. ნუ იქნებით მხდალი. შეხედეთ თვალებში ცხოვრებას, შეხვდით მას, მაშინ თანდათანობით რაღაც კრისტალიზდება თქვენს შიგნით.

დიახ, ამას დრო სჭირდება. ცხენი მართალია: „ჩვეულებრივ, იმ დროისთვის, როცა ნამდვილი ხდები, თითქმის მთელი თმა გცვივდება, თვალები და სხეულის ცალკეული ნაწილები გძვრება, და საერთოდ, ძალიან ნახმარი ხდები. მაგრამ ამ ყველაფერს არ აქვს მნიშვნელობა, რადგანაც თუ შენ ნამდვილი გახდი, შენ უკვე აღარ შეგიძლია იყო მახინჯი ვინმესთვის, გარდა იმ ადამიანებისა, რომლებსაც არაფერი ესმით… თუ შენ ნამდვილი გახდი, შენ ვერ შეძლებ, რომ ისევ არანამდვილი გახდე. სინამდვილე მარადიულია“.

სინამდვილე მარადიულია, მაგრამ ის უნდა დაიმსახუროთ. ნება მომეცით გავიმეორო: ცხოვრებაში არაფერი მიიღება მუქთად, ხოლო თუ რამეს იღებთ კიდეც  მუქთად, ის უსარგებლოა. თქვენ უნდა გადაიხადოთ, და რაც უფრო მეტს იხდით ,  მით უფრო მეტ სარგებელს იღებთ მისგან. თუ სიყვარულის გამო მზად ხართ, რომ მთელი ცხოვრება დადოთ ფსონად, თქვენი ჯილდო უზარმაზარი იქნება: სიყვარული საკუთარ თავთან დაგაბრუნებთ, ის მედიტაციის გამობრწინებებს მოგცემთ. მედიტაციის პირველი გამობრწყინება სიყვარულში მოდის, შემდეგ კი გიჩნდებათ უზარმაზარი სურვილი, რომ კვლავ შეიგრძნოთ ეს გამობრწყინება – არა მხოლოდ როგორც უბრალოდ გამობრწყინებაი, არამედ როგორც მდგომარეობა, რომელშიც მარადიულად იცხოვრებდით. სიყვარული მედიტაციის გემოს გაძლევთ.

სიყვარულის ორგაზმული განცდა არის სამადჰის, ექსტაზის პირველი განცდა. ის კიდევ უფრო მწყურვალს გხდით. ახლა თქვენ უკვე იცით, რა არის შესაძლებელი, და უკვე აღარ კმაყოფილდებით მხოლოდ მიწიერით. ღვთაებრივმა შემოაღწია თქვენში, თქვენს გულში. ღმერთი შეეხო თქვენს გულს, თქვენ იგრძენით ეს შეხება. ახლა თქვენ ამ წამში ყოველთვის იცხოვრებდით, ისურვებდით რომ რომ ეს წამი მთელი ცხოვრება გამხდარიყო. და ის ხდება. სანამ ეს არ მოხდება, ადამიანი დაუკმაყოფილებელია.

ერთი მხრივ, სიყვარული უდიდეს სიხარულს განიჭებთ, მეორე მხრივ კი – მარადიული სიხარულის წყურვილს ჰბადებს თქვენში.

თარგმანი თორნიკე გურულის

MAGMA.GE

დატოვეთ კომენტარი, თქვნი აზრი მნიშვნელოვანია!

თქვენი გამოხმაურება
შეიყვანეთ თქვენი სახელი